เป็นฟิค พรีโม่xเมจัง อายุของพรีโม่ โม่ให้ประมาณ19 ค่ะ
กลางดึกสงัดในค่ำคืนหนึ่ง
“พะ พวกเราไม่ไหวแน่”
‘นี่เราจะเอาลูกน้องมาตายงั้นหรอ’ชายผู้ซึ่งถูกเรียกว่าเป็นบอสคิดในใจ
“พวกแกหนีไปก่อน”
“ตะ แต่ว่า แล้วบอสล่ะครับ!”
“พวกแกอยู่ไปก็เกะกะเปล่าๆ
รีบไปซะ ทางนี้เราคนเดียวก็เพียงพอ”
“ครับ!”พวกลูกน้องรับคำ แล้ววิ่งหนีไป
‘แบบนี้ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย’เค้าพูดกับตัวเองในใจ
เพราะที่จริงแล้วเค้ายังไม่แน่ใจเลยว่าเค้าจะสามารถต้านทานคนพวกนี้ได้รึเปล่า
“อ้าว
ทำไมมาอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ จิ-อ็อต-โต้”ชายหนุ่มอีกคนพูดขึ้น ขณะที่เพิ่งมาถึง
“ตัวคนเดียวแบบนี้จะทำอะไรได้งั้นหรอ?”
“ก็ต้องลองดู!”บอสหนุ่มนามจิอ็อตโต้
เริ่มวาดฝีไม้ลายมือในการต่อสู้
ซึ่งถือว่าเค้ามีทักษะทางด้านนี้สูงกว่าคนธรรมดาทั่วไป เค้าคงจะชนะถ้าเพียงแต่...
“เปล่าประโยชน์น่า จิอ็อตโต้
โอ๊ะ! เรียกวองโกเล่พรีโมคงจะดีกว่าสินะ เอาเป็นว่าคนพวกนี้น่ะ
คือพวกคนที่แกเคยไล่ออกเพราะทำงานพลาดเพียงครั้งเดียว เห็นรึเปล่าละว่า
มันเยอะจนตั้งเป็นกองทหารได้เลยล่ะนะ”จำนวนศัตรูน้อยกว่านี้
การต่อสู้เป็นไปอย่างยากลำบากเพราะเค้าไม่สามารถรุกได้เลย
ได้แต่รับและถอยมาเรื่อยๆ จนสุดทาง
‘ชิ! หน้าผา’จิอ็อตโต้มัวแต่ตกใจที่ถึงทางตันจนลืมตัว
พวกศัตรูเล่นงานเค้าทีเผลอจนเค้าเสียหลักพลัดตกหน้าผาไป
ยุคปัจจุบัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น